ฉายกลางใจ

มีหนังที่คุณจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

ว่าดูครั้งแรกเมื่อไหร่ไหม…?

แต่อาจจำได้ว่าเคยร้องไห้ตรงซีนไหน

จำเพลงประกอบได้

จำประโยคที่ตัวละครพูดได้

หรือบางครั้งแค่เห็นโปสเตอร์

ก็รู้สึกเหมือนถูกพากลับไปเป็นตัวเองในช่วงเวลานั้นอีกครั้ง

หนังบางเรื่องอาจไม่ได้ดีที่สุด

อาจไม่ได้เป็นหนังรางวัล

แต่มันดีพอที่จะอยู่กับเราไปอีกหลายปี

HideOut เลยอยากลอง

เอาหนังเรื่องนั้นของแต่ละคนมาฉาย

แล้วกลับมาดูด้วยกันอีกครั้ง

กลางคืน

ใต้ท้องฟ้า

มีของกินอยู่บนโต๊ะ

และมีคนที่เราอาจไม่เคยรู้จักมาก่อน

นั่งดูเรื่องเดียวกันอยู่ข้าง ๆ

เราเรียกคืนนี้ว่า

“ฉายกลางใจ”

หลังหนังจบ 

เราจะยังไม่รีบปิดจอแล้วแยกย้ายกลับบ้าน

ใครอยากอยู่ต่อ 

ลองมานั่งคุยกัน

ทำไมถึงชอบเรื่องนี้

ตัวละครไหนทำให้หงุดหงิด

ฉากไหนทำให้ร้องไห้

หรือถ้าย้อนกลับไปดูหนังเรื่องเดิม

ในวันที่เราโตขึ้น 

ความรู้สึกเหมือนเดิมหรือเปล่า…

เราไม่ได้ตั้งใจจะจัดวงวิจารณ์หนัง

ไม่มีใครต้องรู้ศัพท์ภาพยนตร์

ไม่ต้องแยกมุมกล้องเป็น

ไม่ต้องตีความให้ลึกกว่าคนอื่น

แค่ดูแล้วรู้สึกอะไรก็เล่า

เพราะหนังเรื่องเดียวกัน

อาจกำลังพูดกับคนแต่ละคนไม่เหมือนกัน

และบางที 

สิ่งที่สนุกกว่าการดูหนัง

อาจเป็นเรื่องที่เริ่มขึ้น

หลังเครดิตจบแล้วก็ได้ :)